A educación emocional: acompañar para medrar 

A educación emocional é un dos piares fundamentais no desenvolvemento integral dos nenos e nenas. Aprender a identificar o que senten, poñerlle nome ás emocións e expresalas de maneira adecuada axúdalles a comprenderse mellor a si mesmos/as e a relacionarse de forma máis saudable coas persoas que os rodean.

Desde idades temperás, os nenos e nenas experimentan emocións intensas que ás veces non saben como xestionar. A rabia ante unha negativa, a frustración cando algo non sae como esperaban ou o medo ante situacións novas forman parte do proceso de crecemento. Como persoas adultas, o noso papel non é evitar que sintan estas emocións, senón acompañalos para que aprendan a regulalas.

Validar as emocións é un primeiro paso fundamental. Cando dicimos “Entendo que esteas triste” ou “Vexo que isto che enfada”, estamos transmitindo comprensión e seguridade. Non se trata de dar sempre a razón, senón de recoñecer o que senten antes de buscar solucións.

É recomendable ensinar estratexias sinxelas de autorregulación: técnicas de respiración, buscar un espazo tranquilo, expresar coas palabras o que lles ocorre ou pedir axuda. Estas ferramentas, practicadas con constancia, fortalecen a súa autonomía emocional.

Ademais, o exemplo das persoas adultas é determinante. A forma na que resolvemos os conflitos, expresamos o enfado ou pedimos desculpas convértese nun modelo que interiorizan. Educar emocionalmente é, en gran medida, educar tamén desde a coherencia e o respecto.

Fomentar a educación emocional no fogar contribúe a mellorar a convivencia familiar, reforzar a autoestima e previr dificultades futuras nas relacións sociais.