Como axudar a xestionar as rabietas sen berros 

As rabietas forman parte do desenvolvemento infantil e, aínda que poden resultar esgotadoras para as familias, son unha expresión normal de emocións intensas que os nenos e nenas aínda están aprendendo a xestionar. Cando aparece unha rabieta, o que está a ocorrer non é “mala conduta”, senón unha desregulación emocional: o neno ou nena está desbordado e non ten recursos suficientes para calmarse nese momento.

Nesas situacións, os berros adoitan empeorar o escenario, porque aumentan a tensión e dificultan que o cerebro infantil poida recuperar a calma. Por iso, o obxectivo principal non é “gañar a discusión”, senón axudar a que a emoción baixe de intensidade.

Manter a calma (na medida do posible)

Non sempre é doado, pero a presenza dun adulto que se mantén relativamente tranquilo axuda a “regular” a emoción do neno ou nena. O ton de voz baixo, firme e pausado transmite seguridade, mentres que os berros adoitan intensificar o malestar.

Ás veces serve lembrar que o adulto é o punto de referencia nese momento, incluso cando a situación é incómoda ou pública.

Poñer límites claros sen invalidar emocións

Validar o que sente non significa permitir calquera comportamento. É posible combinar ambas cousas: acompañar a emoción e, ao mesmo tempo, manter o límite.

Expresións como “entendo que esteas enfadado/a” poden convivir con outras como “pero non podo deixar que pegues ou berres así”. Isto axuda a que o neno ou nena vaia aprendendo que todas as emocións son aceptables, pero non todas as condutas o son.

Evitar explicaciones longas no momento da rabieta

Cando a emoción está no seu punto máis alto, o cerebro non está preparado para razonar. Nese momento, as explicacións longas ou os debates non adoitan funcionar e poden aumentar a frustración.

É mellor priorizar a calma primeiro e deixar a conversa para despois, cando a intensidade emocional baixe.

Acompañar a regulación emocional

Cada neno ou nena necesita ir aprendendo estratexias para calmarse. Algunhas poden ser respirar fondo, contar ata dez, abrazar un obxecto de apego ou buscar un recuncho tranquilo.

Estas ferramentas non funcionan sempre no momento da rabieta, pero si se van consolidando coa práctica e co acompañamento do adulto.

Non tomar a rabieta como algo persoal

Ás veces é fácil sentir que a rabieta é unha provocación ou un desafío, pero na maioría dos casos é simplemente unha incapacidade para xestionar unha emoción intensa como a frustración, o enfado ou a cansazo.

Cando se entende así, cambia tamén a resposta adulta: pasa de ser reactiva a ser máis acompañante.

Despois da rabieta: falar e ensinar

Unha vez que a calma volve, é o momento de falar do que pasou. Sen reproches excesivos, pódese axudar ao neno ou nena a poñer palabras ao que sentiu e buscar alternativas para a próxima vez.

Este momento posterior é clave para que vaia aprendendo, pouco a pouco, a recoñecer e xestionar mellor as súas emocións.

Acompañar as rabietas non significa evitalas por completo, senón axudar a atravesalas con respecto, calma e presenza. Co tempo e a repetición, os nenos e nenas van desenvolvendo máis recursos internos para expresarse sen desbordarse.