¿Queres recibir novas da AFA?
Os videoxogos forman xa parte da realidade cotiá de moitos nenos e nenas. Non se poden entender simplemente como algo “bo” ou “malo”, senón como unha ferramenta máis de lecer que, segundo como se use, pode ter beneficios, pero tamén algúns riscos. O papel das familias non é tanto prohibir de forma xeral, senón acompañar, poñer límites claros e axudar a facer un uso equilibrado.
Cando se usan de forma axeitada e con contidos adaptados á idade, os videoxogos poden achegar aspectos positivos. Moitos xogos favorecen a coordinación óculo-manual, a capacidade de atención e a resolución de problemas. Tamén poden estimular o pensamento estratéxico, a planificación e a toma de decisións rápidas.
Ademais, nalgúns casos, os videoxogos teñen un compoñente social importante. Xogar con amigos ou en liña pode favorecer a interacción, a cooperación e o sentimento de pertenza a un grupo. Incluso poden ser unha ponte para compartir tempo en familia cando se xogan con acompañamento adulto.
O problema non está tanto no videoxogo en si, senón no uso excesivo ou pouco supervisado. Cando o tempo de xogo ocupa demasiadas horas, pode afectar ao sono, ao rendemento escolar ou á actividade física.
Tamén é importante ter en conta o tipo de contidos. Non todos os xogos son adecuados para todas as idades, e algúns poden incluír violencia, linguaxe inadecuada ou dinámicas pouco saudables. Outro risco é o illamento, cando o videoxogo substitúe outras formas de xogo, relación social ou actividade ao aire libre.
Establecer límites non significa prohibir, senón organizar. Axuda moito acordar horarios claros de uso, evitando que se xogue antes de durmir ou sen ter rematadas as tarefas escolares e outras responsabilidades.
Tamén é importante diferenciar momentos: non é o mesmo xogar un rato o fin de semana que pasar longos períodos diarios sen control. A coherencia é clave, e as normas funcionan mellor cando son poucas, claras e constantes.
Outro aspecto fundamental é o acompañamento adulto. Interesarse polo que xogan, preguntar, observar e incluso compartir partidas axuda a entender mellor o mundo dos videoxogos e a manter un diálogo aberto, en lugar de unha relación baseada só na prohibición.
Os nenos e nenas aprenden moito do que ven. Se perciben que o uso de pantallas por parte das persoas adultas tamén é equilibrado, será máis fácil que entendan os límites como algo razoable e non como unha imposición.
Os videoxogos poden formar parte dun lecer saudable se se integran nunha vida equilibrada, onde tamén haxa espazo para o xogo ao aire libre, a lectura, o descanso e as relacións familiares e sociais.
O obxectivo non é eliminar os videoxogos, senón axudar a que formen parte dunha infancia variada, activa e saudable.